हाल ह्पी भ्याली चाइना
बाल्यकालको प्रारम्भिक िशछ्यको शुरूवातका िदनहरूमा आदरणीय पुजनीय पुराना िशछ्यवीद गुरूहरू श्री यमनाथ सापकोटा बा,श्री बलबहादुर गुरूङ लगायत अन्य दर्जनौं गुरू-गुरूआमाहरूबाट क,ख,ग र A,B,C अछ्यर िचन्ने अभ्यास हुँदा नचिनेमा हल्का िससाकलमले हातका औंला च्यापििदनु हुन्थ्यो त कहिले ल है त कस्को राम्रो अछ्यर भनेर माला र सुन्तला मिठाई देखाउनु हुन्थ्यो र राम्रो लेख्नेले खुब खान पाउँथ्यो।त्यस्तै कहिले चाहिं त्यो बेलाको बिधालयको भौतिक अवस्था प्रतिविम्वत हुने गरी गीत भन्नु हुँदै हामी बच्चाहरूलाइ नाच्न र गाउन लगाउँदै मनोरञ्जन गराउनु हुन्थ्यो।जस्तैःगीत हुन्थ्यो-"बाटो मुनी हुटीट्याउँ कुहेको,हाम्रो स्कूल धूरीमै चुहिएको।"ती िदनहरू वीतेका पनी त्यति धेरै जस्तो त लाग्दैनन् नी,तै पनी नाघीसकेछ तीन दशक भने नरोकिने समयको गती न हो।म जन्मनु भन्दा कयौं बर्ष अघि स्थापित पवित्र मन्दिरले त पुरा गरीसकेछ५दशक अर्थात ५० वर्ष।यहाँनिर मलाइ कुन कुरामा गर्व लाग्छ भने िशछ्यविना कुनै पनी व्यक्ती,समाज,राष्ट्र वा भनौ समग्रमा िवश्वले नै अग्रगामी रुपान्तर भई
